Choć ta myśl chodzi mi po głowie już od początku afery korupcyjnej, to dziś ponownie uderzyła z wielką siłą. A to za sprawą tego pana,

znanego obecnie raczej jako Grzegorz G. - rezydent pomieszczeń wrocławskiej prokuratury, a nie jako Grzegorz Gilewski - Jedyny Polski Zawodowy Sędzia. Otóż myśl, która kłębi mi się pod sklepieniem czaszki jest następująca: jeżeli nasz najlepszy arbiter sprzedawał mecze - oczywiście jeśli zarzuty dla G. okażą się prawdziwe - czy oznacza to, że faktycznie na przełomie XX i XXI wieku w polskiej lidze kupczył każdy? Czy każdy jeden mecz był sprzedany? Czy każdy karny był reżyserowany? Każde zwycięstwo "podpierane"?

W latach 90-tych jako nastolatek zasiadałem w poniedziałek przed telewizorem i z wypiekami na twarzy oglądałem - siermiężny z perspektywy czasu - magazyn ligowy "Gol".

Chłonąłem każdy mecz, podziwiałem nawet toporne zagrania piłkarzy z Tarnobrzegu czy Mielca, odnotowywałem w zeszycie który gol mi się podobał, który nie.

Dziś mając tę wiedzę, którą mam na temat korupcji w polskiej piłce, mogę stwierdzić, że byłem zwykłym frajerem. Że zachwycałem się przedstawieniem, którego zakończenie zna większość zainteresowanych osób. Że efektowne kopnięcia, to zręczne sztuczki a wywiady pomeczowe o trudnych warunkach jakie postawił rywal to festiwal obłudy. W tym momencie także pod znakiem zapytania stają najbardziej dramatyczne spotkania z tamtego okresu.

Odsłuchawane dziś opinie o dyskusyjnym rzucie karnym są jak splunięcie w twarz. "Niejasne podejrzenia" co do formy niektórych zawodników stają sie jakby bardziej jasne,

a superprzypadkowe zachowania niektórych fachowców mniej przypadkowe.

Więc jeszcze raz - czy całe lata 90-te to pic? Kiedy słyszę o kolejnych zatrzymaniach sędziów, trenerów i zawodników, w których patrzyłem kiedyś jak w obrazek (Andrzej Woźniak, po co ci to było chłopie?...), to czuję się jakby ktoś bezcześcił kawałek mojego dzieciństwa. Oby winni zczeźli.

P.