Futbol jakiego nie znacie. Niepopularności, introwertyczne ciekawostki i rzeczy, które moglibyście wiedzieć o piłce, ale nie wiecie czy chce Wam się o nie spytać. Czterech braci, cztery pióra, cztery wizje.

Za tym blogiem stoją
bracia Nosalowie:

Bartek (1987) - fan Ruuda Gullita, którego pamięta z racji fryzury a nie gry, Leeds Utd, gdy prowadził je David O'Leary i Islandii, którą miał przyjemność objechać; trwające do dziś dzieciństwo spędza na fascynacji strojami piłkarskimi; za najwspanialszy uważa mundial we Francji, a do końca życia nie wybaczy reprezentacji Polski, że nie wyszła z grupy na Euro 2012

Przemek (1984) - przez pół życia próbujący łączyć sport z socjologią i socjologię ze sportem, wplatając w to technologię; jego rejestr Polaków grających za granicą, obcokrajowców grających w Polsce i największych piłkarskich obieżyświatów jest obecnie dwa razy dłuższy niż równik; mundial jego dzieciństwa odbył się w USA

Radek (1978) - jedyny żyjący fan mistrzostw świata Italia 1990 oraz największy kibic Giuseppe "Il Principe la Roma" Gianniniego; kapłan kultu charyzmatycznych rozgrywających z numerem 10 takich jak Gheorghe Hagi i Carlos Valderrama; tęskni za powrotem do świetności polskiego hokeja na lodzie

Sławek (1976) - gdy tylko zamknie oczy widzi Diego Maradonę mijającego rywali w Meksyku, kompendium o tamtych mistrzostwach jest jego piłkarską biblią; kultywuje pamięć o testach do Olimpii Poznań, do której można było się dostać kopiąc piłkę 10 razy w poprzeczkę

Wydawnictwo Kopalnia poprosiło ich o napisanie rozdziału o maluczkich na mistrzostwach świata, a Michał Okoński stwierdził, że czytają ich piłkarscy hipsterzy. Są z tego dumni.

Locations of Site Visitors

Blog > Komentarze do wpisu
Moja historia kibicowania: Zawisza po Bońku

Zawisza Bydgoszcz 1979

[ten wpis miał pojawić się wcześniej, najpierw po awansie do ekstraklasy, potem przed pierwszym meczem w niej, aż w końcu po pierwszym zwycięstwie - z Cracovią; tydzień później, po spotkaniu z Lechią też nie jest jednak terminem najgorszym, bo gościnna na tym blogu opowieść kibic(owani)a Zawiszy Bydgoszcz zaczyna się właśnie w Trójmieście]

Pamiętam awans do ekstraklasy w 1979 roku. Zawisza walczył o niego z Lechią Gdańsk i Bałtykiem Gdynia. Właśnie w Gdyni bydgoszczanie grali ostatni mecz. Do awansu wystarczał remis i remisem się skończyło [0:0]. Pierwszy raz wtedy płynąłem łódką, u brata w Chojnicach. I na tej łódce było radio, w którym słuchałem relacji z Bałtyku. To była euforia połączona z zauroczeniem.

Na Zawiszę chodziłem od 1978 roku. Zbigniew Boniek już wtedy w Bydgoszczy nie grał, choć jego duch, wspomnienie jego gry, ciągle krążyło po stadionie. Po awansie w 1979 obejrzenie każdego meczu na stadionie w Bydgoszczy stało się dla mnie obowiązkiem.

Z wypełnieniem tego obowiązku nie było łatwo. Studiowałem i mieszkałem w pokoju małżeńskim w akademiku. Na weekend zjeżdżaliśmy do domu, do rodziny. Jakoś od piątku człowiek żył w strachu, że znowu będzie musiał tłumaczyć żonie i teściowej, że w niedzielę do południa wybierze mecz w Bydgoszczy zamiast ich towarzystwa. Za pierwszym razem dosłownie to z siebie wydukałem, co spotkało się oczywiście z wielkim zdziwieniem. A potem, nie wiem jakim cudem, została przyjęta wersja "a niech głupi gania oglądać tę piłkę". I tak odbywałem swój rytuał: w niedzielę ok. 9 rano leciałem jak na skrzydłach na autobus, by dotrzeć do Bydgoszczy na mecz, który zaczynał się najczęściej o 11 albo 12.

Pamiętam te tasiemcowe kolejki po bilety na Zawiszę. Po te zwykłe-niezwykłe kartki z bloczku.

bilet na mecz Zawisza Bydgoszcz - Wisła Kraków (1992)

Zdarzały się na stadionie nadkomplety, chyba po 25 tysięcy osób. Układy na trybunach z innymi grupami kibicowskimi? Z Lechem Poznań było ok, ale już z Ruchem Chorzów - niedobrze, a z Wisłą Kraków po prostu źle. Takich mordobić jak później (patrz: film na końcu wpisu) nie było, choć z trasy na stadion były usuwane samochody, bo zdarzały się pobite szyby i połamane drewniane ławki.

Już wtedy na trybunach Zawiszy wisiała flaga Nakła. Znaczące grupy przyjeżdżały też z Mogilna i Barcina.

W Czarnych Nakło przed Zawiszą grał Adam Kensy, mój kolega, reprezentant Polski, ważna postać w Pogoni Szczecin. Od zawsze było widać, że ma wielki talent. Swój talent szlifował na boisku Czarnych. Normalnie nikt oprócz drużyny nie miał na nie wstępu, ale na nasze szczęście konserwatorem był tam ojciec kolegi, więc spędziliśmy na tej murawie pół dzieciństwa.

Adam Kensy

Na Czarnych też się chodziło oglądać mecze. Taki Andrzej Szostak był powoływany do młodzieżówki, a potem go Lech wziął. Najwyżej byli w trzeciej lidze, ale to już w latach 90. [sezon 1997/1998]. W szczytowym okresie na mecze przychodziło jakieś 1,5 tys. A i tak największą atrakcją było jak na swój koncert na Czarnych zespół Varius Manx przyleciał helikopterem. To najlepiej zapamiętała moja córka.

Nakielaninem był też Krzysztof Arndt (kliknij, by zobaczyć gola z Olimpią w Poznaniu), ten z kolei grał też w LKS Sadki. Jego brat mieszkał w tym samym bloku co moja siostra, czasem się go więc widywało, to była duża sprawa. Potem spotkałem go na rybach na Noteci, ale to już było jak odszedł z Zawiszy.

Którzy piłkarze najbardziej zapadli mi w pamięć? Wiadomo, w bramce Andrzej Brończyk, instytucja. Poza tym Dariusz Durda (niesamowity skrót z jego golem z Hutnika Kraków), Jan Stypułkowski, Stefan Majewski, którego gol strzelony głową chyba ze Śląskiem Wrocław jakoś szczególnie zapadł mi w pamięć. Dariusz Pasieka długo było postrzegany jako taki "młot", ale później piłkarsko się wyrobił. Był Jacek Kot, ten co strzelił Lechowi w Poznaniu jak było 5:1 (na tym wideo w meczu 2:2 w Poznaniu w 1993 r. strzela karnego w ostatniej minucie jak Panenka; wcześniej też gol Durdy). Czy się dawniej mówiło o kupionych i sprzedanych meczach? Szeptało się. A o faktach wiedzieli tylko zainteresowani i najbardziej wtajemniczeni. 

Piotr Nowak był ulubieńcem trybun, tak jak wcześniej Mariusz Modracki. Za to Bierwagen był mało lubiany, bo wszyscy uważali, że gra w Zawiszy tylko dzięki ojcu.

Człowiek się tym Zawiszą interesował już od dzieciaka, zbierał wycinki z gazet - z poniedziałkowej Pomorskiej - nawet jak grał w trzeciej lidze. Z końca lat 60. kojarzę takie nazwiska jak Szaryński i Unton - oni grali w ataku. Był też Polakow. Jak byłem mały miałem hopla na punkcie bramkarzy. W Pomorskiej była taka stała grafika rzucającego się bramkarza. W Zawiszy bronił wtedy Zembrzuski.

W pierwszym sezonie po następnym powrocie do pierwszej ligi [sezon 1989/1990] Zawisza skończył sezon na czwartym miejscu w tabeli. Szkoda, że nie udało się wejść do normalnych pucharów [tylko do Pucharu Intertoto]. Ale przez lata człowiek miał takie wrażenie, że hierarchia wśród wojskowych klubów jest ustalona, a klub z Bydgoszczy jest w niej za Legią i Śląskiem. I zwłaszcza przez Legię był drenowany. A czasem też demolowany.

Najwyższa porażka w sezonie spadkowym 1993/1994 - Zawisza - Legia 0:6 plus awantury na trybunach. Od 0:34 widać flagę Nakło.

W trwającym sezonie aż szkoda słów na to, jak ten Zawisza dawał sobie wyrywać punkty z rąk. Z Widzewem - prowadził i przegrał. W Gliwicach - zmarnowany karny przy remisie na pięć minut przed końcem. Z Podbeskidziem - 2:0 na niecały kwadrans przed końcem i 2:2. Z Cracovią w końcu zagrał już mądrzej i wygrał. A w Gdańsku zdobył punkt chyba po najsłabszej grze z tych wszystkich meczów. To drużyna, która spokojnie powinna się kręcić wokół dziesiątego miejsca w tabeli.

Roman

Polecamy też:

Pyszny tekst Ofensywnych o Zawiszy lat 90.

Kibicowska historia Zawiszy na kibice.net

Bydgoska jedenastka wszech czasów według Gazety Wyborczej

Strzelcy goli dla Zawiszy

 

Profilu Numer10 na facebooku nie zapomni o żadnych ciekawych urodzinach,

a na twitterze chętnie poutyskuje nad niektórymi komentatorami.

poniedziałek, 23 września 2013, badzi

Polecane wpisy

Komentarze
Gość: gp, *.inet-siec.pl
2013/09/23 18:19:26
Linia pomocy: Durda-Arndt-Nowak-Kot na przełomie 80/90 była z pewnością jedną z najleszych w lidze. Z całej 4-ki tylko Nowak zrobił później karierę, może było tak, że reszta błyszczała tylko dzięki niemu, bo to był wybitny zawodnik, chociaż wtedy (śledząc noty w "Sporcie") wydawało się, że Durda jest równie dobry. Miał ten zespółl swoje pięć minut, może jeszce kiedyśsię to powtórzy, ale raczej nie z prezesem, który zaraz po awansie ogłasza, że ma zespół na puchary...