Futbol jakiego nie znacie. Niepopularności, introwertyczne ciekawostki i rzeczy, które moglibyście wiedzieć o piłce, ale nie wiecie czy chce Wam się o nie spytać. Czterech braci, cztery pióra, cztery wizje.

Za tym blogiem stoją
bracia Nosalowie:

Bartek (1987) - fan Ruuda Gullita, którego pamięta z racji fryzury a nie gry, Leeds Utd, gdy prowadził je David O'Leary i Islandii, którą miał przyjemność objechać; trwające do dziś dzieciństwo spędza na fascynacji strojami piłkarskimi; za najwspanialszy uważa mundial we Francji, a do końca życia nie wybaczy reprezentacji Polski, że nie wyszła z grupy na Euro 2012

Przemek (1984) - przez pół życia próbujący łączyć sport z socjologią i socjologię ze sportem, wplatając w to technologię; jego rejestr Polaków grających za granicą, obcokrajowców grających w Polsce i największych piłkarskich obieżyświatów jest obecnie dwa razy dłuższy niż równik; mundial jego dzieciństwa odbył się w USA

Radek (1978) - jedyny żyjący fan mistrzostw świata Italia 1990 oraz największy kibic Giuseppe "Il Principe la Roma" Gianniniego; kapłan kultu charyzmatycznych rozgrywających z numerem 10 takich jak Gheorghe Hagi i Carlos Valderrama; tęskni za powrotem do świetności polskiego hokeja na lodzie

Sławek (1976) - gdy tylko zamknie oczy widzi Diego Maradonę mijającego rywali w Meksyku, kompendium o tamtych mistrzostwach jest jego piłkarską biblią; kultywuje pamięć o testach do Olimpii Poznań, do której można było się dostać kopiąc piłkę 10 razy w poprzeczkę

Wydawnictwo Kopalnia poprosiło ich o napisanie rozdziału o maluczkich na mistrzostwach świata, a Michał Okoński stwierdził, że czytają ich piłkarscy hipsterzy. Są z tego dumni.

Locations of Site Visitors

Blog > Komentarze do wpisu
Wyczekali, zgnietli, awansowali

Wiemy już, że w wielkim finale Pucharu Azji 2019 rozgrywanym w piątek 1 lutego zmierzą się JAPONIA i KATAR. O ile obecność Samurajów nie powinna dziwić, o tyle forma Katarczyków jest jednak sporym zaskoczeniem. Ale po kolei.

Najpierw Japończycy pokonali Irańczyków. Ograli. Wypunktowali. Irańczycy mieli przewagę w strzałach, ale to Japończycy dłużej posiadali piłkę i kontrolowali sytuację. Ci pierwsi rzucili się do ataku i przez dwa kwadranse wściekle nacierali. Samuraje spokojnie dali im się wyszumieć, a później wzięli się za zdobywanie bramek. Pierwsze trafienie dość kuriozalne - Irańczycy domagali się żółtej kartki za symulkę, a Japończycy grali dalej, wrzutka, główka, gol. Drugie - pechowy rzut karny. Trzeci - cudowne przyspieszenie Haraguchiego. Sami zobaczcie.

Dwa razy piłkę w siatce umieścił chwalony już wcześniej Yuya Osako z Werderu Brema, raz Genki Haraguchi z Hannoveru, a dwie asysty dorzucił Takumi Minamino z RB Salzburg. Japończycy lubią obszar niemieckojęzyczny, ja wohl, naturlich.

Zaraz po porażce do dymisji podał się trener Iranu Carlos Queiroz. Selekcjonerem kadry był od kwietnia 2011. Choć dwukrotnie wprowadził drużynę na mundial (2014 i 2018), to w ostatnim czasie bardzo krytykowano go za brak jakichkolwiek większych sukcesów (nigdy nie wyszedł z grupy na MŚ, tylko ćwierćfinał Pucharu Azji 2015). Wiemy już, że ich nie odniesienie, nie z Iranem.

Japonia za to prezentuje się jak ekipa skrojona na potrzeby turnieju - z każdym meczem gra coraz lepiej, wciąż chyba jeszcze nie zaprezentowała wszystkich swoich atutów. W drużynie nie ma wielkich gwiazd, a - nieznany w Europie - trener Haijme Moriyasu sprawnie dowodzi całym przedsięwzięciem.

*

Reprezentacja Kraju Kwitnącej Wiśni będzie jednak miała trudnego rywala. Katar podczas tegorocznego Pucharu Azji po prostu wymiata. Jest najlepszy we wszystkim. Warto to sobie uświadomić, warto to głośno powiedzieć. Świadczą za nim wskaźniki obiektywne (zero straconych goli! najwięcej strzelonych! bilans 16-0! najlepszy strzelec imprezy), jak i subiektywne (najpiękniejszy futbol; najbardziej ofensywny futbol; najlepsza defensywa; najlepsza linia pomocy). I tak dalej, i tak dalej. Katarczycy po prostu przejechali się po ZEA. Alberto Zaccheroni nie tylko nie powtórzy sukcesu sprzed czterech lat, ale pewnie będzie musiał się też gęsto tłumaczyć swoim pracodawcom. Może i gospodarze turnieju więcej strzelali i nacierali, więcej posiadali piłkę, ale to wszystko na nic im się zdało. Fatalny błąd  przy pierwszej bramcegolkipera Khalida Eisy, bardzo niepewnego w fazie pucharowej, a potem już równia pochyła. Przy trzecim golu kapitan Hasan Al Haydos wręcz upokorzył rywali. Piękna metafora całego meczu, również w wymiarze politycznym.

Do siatki znowu trafił Almoez Ali (ósmy gol!), ale warto podkreślić, że gole strzelało czterech różnych zawodników. To też świadczy o tym, w jaki sposób gra zespół kierowany przez Portugalczyka Felixa Sancheza. Po raz kolejny w tle błyszczał Akram Afif - zaliczył trzy asysty! Mam nadzieję, że uda mi się jutro napisać jeszcze kilka słów o katarskim cudzie. Pamiętajmy wszak, że to drużyna, która jeszcze niedawno, bo w el. MŚ 2018 zajęła ostatnie miejsce w trzeciej rundzie grupowej, zbierając w niej baty niemal od wszystkich przeciwników.

Wielki finał będzie zatem starciem drużyny doświadczonej i wyrachowanej z ekipą napędzaną turniejowymi sukcesami. Kto górą?

P.

środa, 30 stycznia 2019, badzi

Polecane wpisy

  • Multi-katar

    Katar mistrzem Azji 2019 - to już wiemy. Kto nie widział skrótu meczu, tego odsyłam tutaj . Wszystkie gole turnieju do wglądu tutaj . A best moments - tutaj . K

  • Sajgonki i spółka

    Choć emocji nie brakowało, to koniec końców rozstrzygnięcia meczów 1/8 finału nie zaskakują. No, prawie nie zaskakują. Faworyci wygrali swoje spotkania, ale w w

  • 16 z 24, czyli wiemy już (trochę) co w Azji

    Zakończyła się faza grupowa Asian Cup 2019 i jesteśmy już po niej trochę mądrzejsi. Trochę, bo nie weszliśmy nagle w posiadanie jakiejś sensacyjnej wiedzy, nie