Futbol jakiego nie znacie. Niepopularności, introwertyczne ciekawostki i rzeczy, które moglibyście wiedzieć o piłce, ale nie wiecie czy chce Wam się o nie spytać. Czterech braci, cztery pióra, cztery wizje.

Za tym blogiem stoją
bracia Nosalowie:

Bartek (1987) - fan Ruuda Gullita, którego pamięta z racji fryzury a nie gry, Leeds Utd, gdy prowadził je David O'Leary i Islandii, którą miał przyjemność objechać; trwające do dziś dzieciństwo spędza na fascynacji strojami piłkarskimi; za najwspanialszy uważa mundial we Francji, a do końca życia nie wybaczy reprezentacji Polski, że nie wyszła z grupy na Euro 2012

Przemek (1984) - przez pół życia próbujący łączyć sport z socjologią i socjologię ze sportem, wplatając w to technologię; jego rejestr Polaków grających za granicą, obcokrajowców grających w Polsce i największych piłkarskich obieżyświatów jest obecnie dwa razy dłuższy niż równik; mundial jego dzieciństwa odbył się w USA

Radek (1978) - jedyny żyjący fan mistrzostw świata Italia 1990 oraz największy kibic Giuseppe "Il Principe la Roma" Gianniniego; kapłan kultu charyzmatycznych rozgrywających z numerem 10 takich jak Gheorghe Hagi i Carlos Valderrama; tęskni za powrotem do świetności polskiego hokeja na lodzie

Sławek (1976) - gdy tylko zamknie oczy widzi Diego Maradonę mijającego rywali w Meksyku, kompendium o tamtych mistrzostwach jest jego piłkarską biblią; kultywuje pamięć o testach do Olimpii Poznań, do której można było się dostać kopiąc piłkę 10 razy w poprzeczkę

Wydawnictwo Kopalnia poprosiło ich o napisanie rozdziału o maluczkich na mistrzostwach świata, a Michał Okoński stwierdził, że czytają ich piłkarscy hipsterzy. Są z tego dumni.

Locations of Site Visitors

środa, 02 kwietnia 2014
Polacy Realowi

Przy okazji zeszłorocznych, półfinałowych pojedynków Champions League pomiędzy Borussią Dortmund i Realem Madryt, przypomnieliśmy dość bogatą historię polskich szarż na pozycje królewskie. Przyjrzeliśmy się więc występom naszych graczy przeciwko najsłynniejszemu klubowi świata zarówno na szlakach europejskich pucharów, jak i na niwie rozgrywek Primera Division czy Copa del Rey. Po upływie niemal dokładnie jedenastu miesięcy od tamtego czasu, aktualizując nieco dane, możemy rozszerzyć sagę o kolejny występ reprezentanta Polski przeciwko Królewskim w lidze hiszpańskiej. 18 sierpnia 2013 roku, obrońca Betisu - Damien Perquis stanął na Santiago Bernabeu oko w oko z wielkim Realem. Nasz obrońca zaliczył pełne półtorej godziny na murawie, lecz niestety nie był bez winy w sytuacji, gdy na cztery minuty przed końcem spotkania, Isco strzałem głową zapewnił podopiecznym Carlo Ancelottiego zwycięstwo 2:1.

Dzisiejszego wieczoru na Santiago Bernabeu, po upływie kilkunastu miesięcy od pamiętnych ubiegłowiosennych bojów Realu z Borussią,  Łukasz Piszczek zapewne po raz piąty zmierzy się w meczu o ogromną stawkę z madryckim, futbolowym gigantem. Piszczek ma też szansę, by zostać pierwszym polskim piłkarzem, który po raz trzeci wygra mecz z wielkim Realem.

Natomiast za sześć dni, podczas rewanżu w Dortmundzie, swe kolejne szarże na królewską bramkę będzie mógł zaprezentować światu Robert Lewandowski. Byłemu piłkarzowi poznańskiego Lecha zapewne ciężko będzie powtórzyć swój imponujący, strzelecki wyczyn z 24 kwietnia 2013 roku. Przypomnijmy bowiem, że czteropak zaserwowany wówczas Realowi przez Lewandowskiego jest jedynym takim w całej historii występów Królewskich z Madrytu w europejskich pucharach. (a zarazem jedynym w ogóle w całych powojennych dziejach tego wielkiego klubu). Dość powiedzieć, że w przepastnych dziejach rozgrywek Primera Division znalazło się zaledwie czterech takich śmiałków, którzy jeszcze w pierwszej połowie XX wieku ładowali Realowi po cztery gole w jednym spotkaniu (Bestit z CE Europa w 1929 roku, Ventolra dla Barcelony w 1935, Martinez Catala z Espanyolu w 1940 oraz Emilin Garcia dla Oviedo w 1944 roku).

Robert Lewandowski ze swym znakomitym dorobkiem czterech meczów przeciwko Realowi i aż pięciu zdobytych w nich goli, niewątpliwie zapisze się w pamięci fanów Królewskich na całe dziesięciolecia. Żyje w niej też zapewne wciąż Jan Urban, który spośród wszystkich polskich piłkarzy zaliczył najwięcej, bo aż jedenaście starć z Realem (i to w barwach aż trzech klubów), uwieczniając je niezapomnianym hat-trickiem na Santiago Bernabeu. Swe siły z Królewskimi dość często konfrontował również Roman Kosecki, który łącznie aż ośmiokrotnie stawał z nimi oko w oko, strzelając przy tym jednego gola. Bramkarzy Realu Madryt pokonywali też tacy nasi gracze, jak Sekulski, Jegor, Baran, Smolarek, Gorawski czy Krzynówek. A historia pisze się dalej. 

R.

Czytaj także:

Polacy strzelają Realowi

piątek, 28 marca 2014
Tragiczni bohaterowie starć Lecha z Legią

Spotkania Lecha z Legią to ogromne emocje nie tylko dla kibiców, ale także dla samych zawodników. Nie wszyscy wytrzymywali jednak presję rangi zawodów i, pomimo najszczerszych chęci, zamiast stać się bohaterami widowiska stawali się jego antybohaterami.

W ciągu ostatnich 15 lat konfrontacje obu ekip nieraz wiązały się z niefortunnymi występami piłkarzy Kolejorza. Oto kilka z nich.

Zawodnik: Michał Kokoszanek

Mecz: Legia Warszawa – Lech Poznań 1:1, sezon 1999/2000

Wszyscy kibice świetnie pamiętają ten smutny sezon, kiedy to Kolejorz spadł z ekstraklasy. Wszyscy kibice pewnie także pamiętają niefortunne interwencje naszego ówczesnego bramkarza – Michała Kokoszanka. Długowłosy golkiper właśnie podczas spotkania z Legią nabawił się przydomku „Kokoszanek-Łowca Bramek”. Nogę do tego przyłożył legionista Jacek Zieliński, po którego strzale z niemal połowy boiska, lechita przepuścił piłkę…. między nogami. Justin Nnorom jednak szczęśliwie strzelił gola i skończyło się na niezłym 1:1 przy Łazienkowskiej. Łatki fajtłapy Kokoszanek już się nie pozbył i szybko zakończył swoją profesjonalną karierę.

Zawodnik: Michał Goliński

Mecz: Lech Poznań – Legia Warszawa 1:2, sezon 1999/2000

Jednym z najefektowniejszych gwoździ do trumny Kolejorza w spadkowym sezonie stanowiła bez wątpienia dramatyczna porażka z Legią przy ul. Bułgarskiej. Całe spotkanie było bardzo wyrównane i wydawało się, że zakończy się remisem. Jednak dość niespodziewanie, sędzia w 82. minucie odgwizdał jedenastkę dla poznaniaków, a jej pewnym egzekutorem był Sławomir Suchomski. Kibice uwierzyli, że wygrana jest na wyciągnięcie ręki. Na nieszczęście już minutę później stan rywalizacji wyrównał Bartosz Karwan. Natomiast w 88. minucie pięknym lobem z narożnika pola karnego popisał się Michał Goliński. Ku zaskoczeniu wszystkich fanów trafił on jednak… do własnej bramki! Rozpacz młodego lechity, który na boisku pojawił się kwadrans wcześniej, była ogromna. Kolejorz przegrał, krótko potem zleciał z hukiem z ekstraklasy. W ramach ciekawostki można jeszcze dodać, że Golina był wtedy krótko po swoich 19. urodzinach. Chyba nie o takim prezencie marzył.

Zawodnicy: cała defensywa

Mecz: Legia Warszawa – Lech Poznań 3:0, sezon 2004/2005


Nieco zapomniane już spotkanie, które kilku byłych lechitów powinno przyprawiać o rumieniec. Nie popisała się wtedy przede wszystkim nasza formacja defensywna (Kuś, Lasocki, Mowlik, Jakubowski) wraz z bramkarzem (Kotorowski). Dość powiedzieć, że w 11. minucie meczu było już 0:2! Poznaniacy w defensywie byli bezradni jak dzieci, a Kotorowski dał się nawet zaskoczyć strzałem z rzutu wolnego z bardzo ostrego kąta. Dowodem bezradności obrońców niech będzie także to, że Marcin Kuś został zmieniony już w 23. minucie spotkania. Mecz do zapomnienia (jeśli chodzi o styl), ale i do zapamiętania (ku przestrodze).

Zawodnik: Bartosz Ślusarski

Mecz: Lech Poznań – Legia Warszawa 1:3, sezon 2012/2013


Ostatnia konfrontacja obu ekip przy Bułgarskiej. Ślusarz jedną bramkę strzelił, ale ilu nie strzelił… Napastnik Kolejorza zmarnował przynajmniej dwie stuprocentowe sytuacje (raz uderzył w słupek, a raz nad poprzeczką) i tylko można gdybać co by było gdyby trafił.

Zawodnik: Mateusz Możdżeń

Mecz: Legia Warszawa – Lech Poznań 1:0, sezon 2012/2013

Cały mecz dobrej walki, a wystarczyła chwila nieuwagi i nadzieje na przywiezienie punktów z Warszawy legły w gruzach. Mateusz Możdzeń szarpał, nękał legionistów bezpardonową grą oraz uderzeniami z dystansu, ale to właśnie jemu w końcówce spotkania uciekł Jakub Kosecki. Lechita salwował się faulem w polu karnym. On sam obejrzał za to przewinienie drugą żółtą, a konsekwencji czerwoną kartkę. Legia natomiast otrzymała rzut karny, którego na zwycięską bramkę zamienił Ivica Vrdoljak.

Tekst pochodzi z Programu Meczowego "Heej Lech"

P.

Czytaj także:

The best of mecze Lech - Legia

Lech - Legia, święte wojny

wtorek, 25 marca 2014
Amory przed fuzją, ostatnie spotkanie przyszłych małżonków

Dziś mija osiem lat od symbolicznego spotkania. 25 marca 2006 roku, trochę niepozornie, rozegrany został wyjątkowy mecz. Po raz ostatni na boisku ekstraklasy spotkały się wówczas drużyny Lecha Poznań i Amiki Wronki. Kilka miesięcy później oba kluby, jak wszyscy dobrze wiemy, zostały na mocy fuzji połączone w jedną drużynę.

Na poznańskim stadionie padł remis 1:1 po golach Pawła Buzały i Rafała Murawskiego.

W meczu wzięło udział 12 lechitów

Kotorowski, Bosacki, Anderson, Wójcik, Topolski, Zakrzewski, Buzała, Świerczewski, Scherfchen, Wachowicz, Szewczuk, Reiss

oraz 14 graczy Amiki.

Cierzniak, Wasilewski, Dziewicki, Bieniuk, Wojtkowiak, Kikut, Simr, Bartczak, Murawski, Grzybowski, F. Burkhardt, Gregorek, Micanski, Dembiński

Jak się potoczyły dalsze losy aktorów tego spotkania?

Wsiedli do lokomotywy

Do nowoutworzonego zespołu weszło sześciu lechitów występujących w meczu z Amiką, czyli Kotorowski, Bosacki, Zakrzewski, Scherfchen, Wachowicz i Reiss, oraz siedmiu amikowców - Cierzniak, Wasilewski, Wojtkowiak, Kikut, Murawski, Micanski i Dembiński. Do dziś w Kolejorzu nieprzerwanie występuje jedynie Kotorowski, a Murawski i Reiss grali w nim jeszcze w zeszłym sezonie, gdy wrócili do drużyny po krótszej i dłuższej przerwie.

Zagraniczne saksy

Fuzja, prędzej czy później, wypchnęła wielu zawodników za granicę. Uczestnicy omawianego tu spotkania spróbowali chlebów z pieców takich krain jak Cypr (Scherfchen, Cierzniak, Grzybowski), Turcja (Dziewicki, Bieniuk), Niemcy (Wojtkowiak, Micanski, ostatnio Wachowicz), Belgia (Wasilewski), Anglia (Wasilewski), Szkocja (Cierzniak), Rosja (Murawski) i Szwajcaria (Zakrzewski). Z tego całego towarzystwa wciąż na obczyźnie rezydują Wasilewski, Micanski oraz Cierzniak, a Wojtkowiak i Wachowicz trafili tam zupełnie niedawno.

W tej kategorii należy też rozpatrywać ruchy transferowe dwóch obcokrajowców biorących udział w ostatniej konfrontacji Lecha i Amiki. Brazylijczyk Anderson wrócił do Kraju Kawy, po drodze zahaczając jeszcze o Szczecin, Gdynię i… Jokohamę. Ostatnio widziano go w CE Bento Goncalves. Do domu zawitał również Czech Jaroslav Simr. Po opuszczeniu Wronek przez 1,5 roku grał w holenderskim Excelsiorze Rotterdam, a obecnie występuje w czeskim Spartaku Chrast.

Ekstraklasa przygarnia, z czasem odgarnia

Zdecydowana większość zawodników, którzy nie załapali się do nowego Kolejorza, zasiliła inne kluby ekstraklasy. Latem 2006 roku tylko Zbigniew Wójcik wsparł Zawiszę Bydgoszcz, Tomasz Szewczuk - Śląsk Wrocław, a Paweł Buzała – Lechię Gdańsk. Wszystkie kluby występowały na zapleczu ekstraklasy.

Obecnie na najwyższym szczeblu rozgrywek, poza wspomnianą już trójką obecnych lechitów, dojrzeć można tylko Murawskiego (Pogoń), Buzałę (Lechia), Bieniuka (Lechia) oraz Kikuta (Widzew). Pozostali występują w zespołach z niższych lig.

I liga – Zbigniew Zakrzewski (Miedź Legnica), Filip Burkhardt (Wisła Płock)

II liga – Maciej Scherfchen i Karol Gregorek (Warta Poznań)

IV liga – David Topolski (Victoria Września)

Klasa okręgowa – Zbigniew Grzybowski (Stal Chocianów), Mateusz Bartczak (Chojnowianka Chojnów)

Emerytura bardziej i mniej zasłużona

Dla żadnego z zawodników fuzja nie była jednak bezpośrednim impulsem, żeby zakończyć swoją karierę. Dopiero z czasem zaczęli oni zawieszać buty na kołku. Jako pierwszy na taki krok zdecydował się Jacek Dembiński, który dziś pogrywa jeszcze rekreacyjnie w odbojach Kolejorza. Wyłącznie rekreacyjnie w piłkę gra także Piotr Dziewicki (występuje w Canal + Warszawa). Zabawę w A-klasie zakończył w zeszłym sezonie Zbigniew Wójcik. Z kolei po przygodzie na ławce trenerskiej Motoru Lublin Piotr Świerczewski typowany był ostatnio do... "Tańca z gwiazdami". Bez klubu od czerwca 2012 roku pozostaje Tomasz Szewczuk i już raczej nie zagości na zielonej murawie. Bartosz Bosacki oficjalnie jeszcze nie zakończył kariery, ale na boisku nie widziano go już od maja 2011. Huczne pożegnanie Piotra Reissa można było za to obejrzeć podczas spotkania Lecha z Koroną Kielce, kończącego sezon 2012/2013.

Bywało ostro

Wspominając ostatnie spotkanie sprzed ośmiu lat warto przywołać również kilka innych meczów obu ekip.

Sezon 1995/1996

Amica - Lech 0:1

Mecz kończący passę czterech meczów Lecha bez zwycięstwa i trzech bez zdobytej bramki. Polecam skrót - dużo w nim niezwykłości:)

Puchar Ligi 2001/2002

Lech Poznań - Amica Wronki 3:2

Puchar Ligi już nigdy nie cieszył się takim zainteresowaniem! Wciąż I-ligowy, ale już z ambicjami na ekstraklasę, złakniony dużej piłki Lech pokonał w dwumeczu sąsiada zza miedzy. Porywający mecz oglądało 18 tysięcy kibiców! Gole: Mowlik x 2, Matlak - Dembiński x 2.

Sezon 2004/2005

Lech Poznań - Amica Wronki 0:4

Jedne z bardziej pamiętnych batów jakie Kolejorz zebrał przy Bułgarskiej. O tyle bolesne, że kompletnie niespodziewane. I do tego dwa piękne gole Kikuta. Ktoś poratuje skrótem?

Sezon 2005/2006

Amica Wronki - Lech Poznań 1:4

Pamiętny mecz w ostatnim sezonie we Wronkach. Ulewa przed meczem, dziesiątki tysięcy kibiców z Poznania, kolejki pod stadionem i czarno-pomarańczowe stroje lechitów.

P.

Tekst na motywach tekstu z programu meczowego

Lecha Poznań "Heej Lech!"

piątek, 21 marca 2014
Tło w wielkich drużynach

Obchodzący dziś urodziny Piotr Szarpak (43 lata, wszystkiego najlepszego) to postać reprezentująca pewną szerszą, bardzo ciekawą grupę piłkarzy. Ten były pomocnik jest bowiem zawodnikiem wielkiej drużyny Widzewa Łódź z lat 1995-1997, ale zawodnikiem będącym zawsze w cieniu swoich bardziej utytułowanych i efektowniej grających kolegów. Choć w łódzkim klubie grał łącznie aż osiem lat, to nigdy nie był jego zdecydowanym liderem, a prym wiódł dopiero wtedy, gdy gra widzewiaków podupadła już nieco na jakości. Fani RTS kochają go jednak za dwie szalenie ważne bramki w meczach z Legią: słynnym 2:1 w 1996 roku

oraz 1:0 dwa lata później (piękny gol):

Nigdy nie był jednak w choćby w gronie najlepszych ligowców, nigdy też nie zagrał w reprezentacji.

 W każdej wielkiej drużynie jest tak, że są w niej gwiazdy i są piłkarze w cieniu na nie pracujące. Szarpak z pewnością zaliczał się do tej drugiej grupy. Trudno jednak ocenić, czy na takiej sytuacji zyskiwał (występy w świetnej ekipie z wybitnymi graczami) czy tracił (zawsze w cieniu, zawsze gorszy od kolegi, zwykle niedoceniony). Faktem jednak jest, że można znaleźć jeszcze kilka innych postaci, które (nie) wybiły się w dwóch najlepszych drużynach lat dziewięćdziesiątych: Widzewa 1996-1997 oraz Legii 1994-1996.

Jeszcze zanim zaczął się wielki czas Widzewa to z klubu odeszli solidni napastnicy - Wojciech Małocha, Radosław Kowalczyk oraz Bogdan Pikuta. Później, we wzmacniającym się RTS-ie przepadli solidny defensor Marcin Boguś i utalentowany pomocnik Rafał Kubiak. Na skutek silnej konkurencji dogorywać zaczął także starzejący się już Dariusz Podolski, a na kolejne wypożyczenia trafiał Sławomir Gula. Cóż, postęp wymaga ofiar.

Nigdy też należnego mu choć trochę uznania nie zyskał Paweł Miąszkiewicz - pomocnik za słaby na Widzew, zbyt dobry na wiele innych klubów (12 goli dla RTS w latach 1995-1997). Pisaliśmy o nim niedawno na facebookowym profilu naszego bloga (kto jeszcze nie polubił, to gorąco zapraszamy!).

Tłem dla bardziej kreatywnych kolegów byli wreszcie także dwaj podstawowi defensorzy - Marek Bajor i Daniel Bogusz. W ich przypadku trudno jednak mówić o niespełnieniu. Ten pierwszy to jeden z największych wyjadaczy w historii naszej ekstraklasy, ten drugi grał w reprezentacji i Bundeslidze.

W przypadku Legii należałoby zacząć od mistrzowskiego sezonu 1994/1995. Dziś mało kto już o tym pamięta, ale w warszawskiej kadrze znajdował się wówczas... Arkadiusz Onyszko (nie zagrał ani minuty). Z zbrojącej się ekipy odeszli zaś Juliusz Kruszankin i Zbigniew Grzesik. Do składu nie przebili się młodzi-zdolni Grzegorz Wędzyński oraz Krzysztof Przała (jeden z najmłodszych legionistów w ekstraklasie), a na wypożyczeniach błąkał się natomiast Igor Kozioł.

Z kolei w sezonie "ligomistrzowym", czyli 1995/1996, na ławce w Legii wysiadywali tacy gracze jak Grzegorz Szamotulski czy Jacek Kacprzak (rok później obaj byli już głównymi postaciami zespołu), a w ogóle poza nią często trafiali solidni całkiem piłkarze jak Andrzej Kubica (więcej o nim tutaj) czy Adam Fedoruk, albo nieco mniej solidni jak Annor Aziz (więcej o nim tutaj), Tomasz Unton czy Roman Oreszczuk (więcej o nim tutaj).

Wyjątkowy jest tutaj także przypadek Zbigniewa Mandziejewicza, który jako jeden z nielicznych ówczesnych legionistów nie grał w reprezentacji. Mandzia był zawsze solidny, ale od pewnego momentu występował już raczej zmiennik jako Jacka Zielińskiego lub innych niedysponowanych kolegów z obrony.

Warto pamiętać o tych problematycznych "beneficjentach splendoru" wielkich drużyn i zadać sobie samemu pytanie - czy lepiej być małym uczestnikiem wielkiej historii czy wielkim bohaterem małej historii.

P.

Czytaj także:

Orły bez orzełka, czyli o piłkarzach, którzy nie zagrali nigdy w reprezentacji Polski

poniedziałek, 17 marca 2014
Wielki mistrz gasi światło

Przegrałem, straciłem szansę na walkę o pas, więc po co się dalej bić? - retorycznie pytał w ringu, tuż po porażce z Głazkowem, poobijany Tomasz Adamek. Za te wszystkie lata, w imieniu całej Polski, dziękuję! - podsumował na gorąco, prowadzący rozmowę jeszcze w girlandach unoszącego się nad deskami w Bethlehem bitewnego pyłu, Mateusz Borek. I naprawdę trudno się pod jego słowami nie podpisać. W niedzielę, tuż po czwartej nad ranem, najprawdopodobniej zakończyła się bowiem wspaniała epoka w historii polskiego zawodowego boksu. Wielki mistrz, którego od zawsze interesowały tylko najwyższe sportowe cele, powoli gasi za sobą światło. Czyni to z klasą, która zawsze znamionowała całą jego udaną, spełnioną, bokserską karierę, pozostawiając nas z ogromnym bagażem wspaniałych sportowych wspomnień.

Wszystko, co najpiękniejsze, rozpoczęło się na dobrą sprawę 21 maja 2005 roku w hali w Chicago, gdzie Góral z Żywca, walcząc ze złamanym nosem (podczas walki złamał go ponownie) przeciwko Australijczykowi Paulowi Biggsowi, zdobył tytuł mistrza świata WBO WBC w wadze półciężkiej. 16 października w Dusseldorfie po raz pierwszy efektownie obronił posiadane mistrzowskie trofeum, posyłając na deski, walczącego na własnych śmieciach Thomasa Ullricha. Niemal dokładnie rok później, na chicagowskim gruncie, Adamek stoczył kolejną ringową wojnę z Australijczykiem Briggsem i znów okazał się lepszy, nie pozwalając odebrać sobie mistrzowskiego pasa. Ograbiony został z niego dopiero w lutym 2007 roku przez Chada Dawsona. Adamek przystąpił do tej walki toczonej na Florydzie, będąc najzwyczajniej w świecie chory i zmagając się z gorączką. Jednak sportowa ambicja wzięła górę, trzeba więc było oddać cenne trofeum.

Potem było przejście Adamka do kategorii juniorciężkiej i znów sięganie po najwyższe laury. 11 grudnia 2008 roku w Newark, polski pięściarz wywalczył pas mistrzowski IBF w starciu z Cunninghamem. Góral aż trzykrotnie posyłał wówczas Amerykanina na deski. To była pierwsza walka Tomasza Adamka w Prudential Center w Newark. Odtąd będzie walczył tu bardzo często, to będzie po prostu jego teren i jego kibice. Właśnie w Newark w 2009 roku Adamek dwukrotnie obroni mistrzowski pas w bitwach z Banksem i Gunnem. Nigdy nie dowiemy się jednak jak długo trwałaby hegemonia polskiego pięściarza w kategorii juniorciężkiej. Jesienią 2009 roku zawodnik podejmuje bowiem odważną decyzję o zmianie kategorii wagowej i próbie zrealizowania swego wielkiego marzenia walki o najwyższe cele w królewskiej wadze. Wielu puka się wówczas w czoło, wróżąc Adamkowi bardzo bolesną i króciutką przygodę w wadze ciężkiej.

Wszystko zaczyna się 24 października 2009 roku na łódzkim ringu, w ochrzczonym mianem polskiej walki stulecia, pojedynku dwóch byłych przyjaciół - Adamka i niekoronowanego mistrza, Andrzeja Gołoty. Gołota, mający za sobą walki z największymi ikonami światowego boksu (m.in. Tyson, Lewis, Bowe), stara się deprecjonować klasę rywala, pokpiwając z niego i w swoim stylu pozwalając sobie na żarty niskiego lotu pod adresem dawnego kolegi. Na ringu jednak nie nadąża z liczeniem ciosów, lądujących na własnej twarzy. Adamek jest bohaterem wieczoru, bezlitośnie rozbijając swego dawnego idola i kończąc pojedynek już w piątej rundzie. Zalicza więc bardzo efektowne wejście do królewskiej wagi.

Rozpoczyna się wspaniała przygoda. Na dzień dobry, w Newark, zwycięstwo z Estradą, a potem moment, który z dzisiejszej perspektywy należy uznać, za niewątpliwe apogeum tego wszystkiego, co w wykonaniu Adamka było najlepsze na niwie wagi królewskiej. 24 kwietnia 2010 roku na hali w Ontario miał się definitywnie zakończyć sen Górala o podboju wagi ciężkiej. Walka na terenie rywala, przeciwko uznawanemu za wielką nadzieję amerykańskiego ciężkiego boksu, Chrisowi Arreoli, to było naprawdę ogromne wyzwanie. Adamek pokazał się jednak z jak najlepszej strony. Dominował bardzo wyraźnie i na tle Arreoli zaprezentował się niemal niczym wirtuoz pięściarskiej techniki. Wyglądam teraz jak Shrek. Polak był zdecydowanie lepszy i wygrał w pełni zasłużenie - przyznawał tuż po walce, strasznie opuchnięty i poobijany Arreola. To właśnie po zwycięstwie w Ontario, wielu uwierzyło w to, że spełnienie żywieckiego snu o mistrzowskim pasie wagi ciężkiej jest naprawdę realne. Odtąd, z ogromnym szacunkiem o klasie polskiego boksera zaczęli wypowiadać się niemal wszyscy najlepsi, z Kliczkami, oraz co naprawdę godne odnotowania ze względu na swą niecodzienność, Davidem Hayem na czele. Warto jednak też przypomnieć, że w pojedynku przeciwko Arreoli, po raz pierwszy w narożniku Adamka stanął Roger Bloodworth. Zabrakło w nim natomiast Andrzeja Gmitruka, który bardzo udanie prowadził polskiego pięściarza w poprzednich latach. Do dziś nie mogę oprzeć się wrażeniu, że pozbycie się Gmitruka z obozu Adamka, było jednak dość istotnym błędem Ziggy Rozalskiego.

Cel był jasny i klarowny - walka o mistrzostwo świata. Każdy kolejny podejmowany krok miał pięściarza z Gilowic do niego przybliżać. Adamek boksował więc teraz z wielkimi chłopiskami, by przygotować się do pojedynku z tymi największymi z największych, rodem z ukraińskiej ziemi. Po zwycięstwach nad Grantem, Maddalone czy McBridem przyszła wreszcie kolej na Kliczkę. Początkowo Adamek miał walczyć z Władymirem, lecz ten wolał zmierzyć się 'Hayemakerem', więc do walki z polskim pięściarzem stanął dzisiejszy kandydat na prezydenta Ukrainy - Witalij. Gdy 10 września 2011 roku na wypełnionym po brzegi stadionie we Wrocławiu, Tomasz Adamek, wychodził do ringu, emocje sięgały zenitu. Pięściarze nie stworzyli jednak w mieście nad Odrą widowiska na miarę legendarnego starcia Witalija z Lennoxem Lewisem. Adamek tylko w kilku początkowych minutach walki zdawał się nawiązywać w miarę równorzędną walkę z ukraińskim czołgiem. Kliczko obijał Polaka niemiłosiernie, a w dziesiątej rundzie sędzia przerwał pojedynek. To nie był wieczór Adamka. Chyba wszyscy spodziewaliśmy się wówczas po nim znacznie więcej.

Góral nie poddawał się jednak. Postanowił zrobić wszystko, by zasłużyć na swą kolejną szansę walki o mistrzowski pas, przeciwko młodszemu z braci Kliczko. Od tamtego czasu wygrał wszystkie swoje pięć walk. Jednak często można było odnieść wrażenie, że Adamek po pojedynku z Kliczką nie był już tym samym zawodnikiem. We wrześniu 2012 roku podczas starcia w Newark z Travisem Walkerem, Adamek już w drugiej rundzie był liczony, choć ostatecznie przez techniczny nokaut rozstrzygnął walkę na swoją korzyść. Wygrał też prestiżowe starcia z Chambersem i Cunninghamem, ale na dobrą sprawę w żadnym z nich, szczególnie dotyczy to drugiego z wymienionych pojedynków, polski pięściarz absolutnie nie był stroną wyraźnie dominującą. To już po prostu nie był ten sam Adamek. Dostrzegał to chyba nie tylko, jak zwykle bardzo celnie oceniający bokserską rzeczywistość, dawny trener Górala, Andrzej Gmitruk. Wreszcie przed kilkudziesięciu godzinami, Wiaczesław Głazkow na dobre przerwał sen polskiego pięściarza o podbiciu wagi królewskiej. Choć ostatnie minuty tej walki, gdy skrajnie wyczerpany, poobijany i widzący już chyba zaledwie na jedno oko, 37-letni syn żywieckiej ziemi, rzucił na szalę dosłownie wszystko, by spróbować zachować przy życiu swe marzenia o mistrzowskim pasie, były prawdziwą kwintesencją jego sportowej klasy i wspaniałego, niezłomnego charakteru. Nie udało się jednak. Więc po co dalej się bić? Dla kogoś, kto rzeczywiście mierzy w najwyższe cele, nabijanie sobie skarbonki kolejnymi walkami bez perspektyw na prawdziwy sportowy sukces nie ma najmniejszego sensu. Ilu mamy w Polsce sportowców, którzy w podobny sposób podchodzą do tego, co robią?

Tomasz Adamek jest i na zawsze już pozostanie wielkim mistrzem. Triumfatorem dwóch kategorii wagowych. Współautorem wspaniałych, fascynujących, zapierających dech w piersiach pojedynków. A przy tym człowiekiem, którego śmiało można stawiać za wzór młodym nadziejom polskiego sportu. Nigdy nie zapisał się na błazeńskie występy w około bokserskim cyrku. Na potrzeby medialnego show, tak przecież często grającego na najniższych instynktach, nigdy nie obrażał swych rywali. Zachowywał się po prostu dojrzale i odpowiedzialnie, niestrudzenie podkreślając, że swą wartość zamierza udowadniać w ringu, a nie podczas konferencyjnych pyskówek. Rywal nigdy nie był dla niego wypranym z ludzkiej godności kawałkiem armatniego mięsa. Adamek nie wychodził do ringu, aby dawać upust niskim instynktom, niezdrowej agresji, by poczuć krew i 'zabić' przeciwnika. Boks jest sportem, a nie bezmyślną, prymitywną bójką. To szermierka na pięści. Zawsze proszę Boga, byśmy ja i mój rywal wyszli z ringu zdrowi - niezmiennie powtarzał przez lata.

Czy to rzeczywiście koniec wspaniałej kariery polskiego mistrza? Boks jest sportem nieprzewidywalnym i wbrew pozorom wszystko tu jeszcze jest możliwe. Cóż za przewrotność losu, można by pomyśleć, że ten sam Arreola, tak sponiewierany w Ontario przez Adamka, jest teraz, na skutek odejścia ku politycznej przygodzie Witalija Kliczko, zaledwie o krok od przytulenia mistrzowskiego pasa, a Adamek, który przed niespełna pięćdziesięcioma miesiącami załatwił Arreoli bolesną przemianę w Shreka, nie będąc zapewne i dzisiaj pięściarzem gorszym od Amerykanina, powoli gasi za sobą światło. I choć zapewne już nigdy nie uda mu się zrealizować pięknego marzenia o mistrzowskim pasie królewskiej wagi, odchodzi niewątpliwie jako sportowiec wybitny i głęboko spełniony. Opromieniony blaskiem blisko pół setki zawodowych zwycięstw oraz sukcesami największymi z możliwych na niwie aż dwóch kategorii wagowych. Po prostu wielki mistrz.

Jestem ogromnie wdzięczny za wszystkie te nieprzespane noce, pełne najwspanialszych sportowych emocji. Nie żałuję żadnej z tych chwil. Kończy się coś naprawdę pięknego w polskim boksie. Dobrze, że mogliśmy to przeżywać. Dziękuję, Panie Tomku!

R.